Op vele wijzen worden ouders in het onderwijs ingezet.
Niet alleen als oppasmoeder en knutselvader, maar ook als leesoma, bijlesvader, rekenbijspijkermoeder, etc etc. Het betreft niet alleen moeders, maar ook vaders, oma's en opa's maken deel uit van deze ontwikkeling.
De taken kunnen grote verantwoordelijkheid betreffen: zoals het met de auto vervoeren van kinderen.
Ouders worden vooraf niet gescreend. Noch op didactische vaardigheden, noch op kennis, noch op het hebben van een strafblad.

Het wordt heel normaal gevonden dat ouders actief zijn om hun kind thuis te begeleiden bij het leren lezen, huiswerk maken, bij het schrijven van projecten en bij het oefenen van de uitspraak van de talen.
Er kan zelfs gezegd worden dat het huidige onderwijs niet kan functioneren zonder de inzet van ouders.

Opmerkelijk is dat aan deze ouders zelden scholing wordt aangeboden op het terrein waarop ze bezig zijn.
Dat is verbazingwekkend, want steeds meer oefenen ze taken uit waar vroeger alleen de juf of meester, lerares of leraar, zich mee bezighield.

Het onderwijs heeft de laatste decennia een grote ontwikkeling doorgemaakt.
Bijvoorbeeld:
De rol van de ouder in het basisonderwijs is niet meer weg te denken. Van de leerlingen in het voortgezet onderwijs wordt grote zelfstandigheid verwacht.

Naast deze tendensen ziet men een verandering in de wijze waarop leerkrachten hun taak bezien. Dit wordt gevoed door ADV, ATV, waardoor bijvoorbeeld basisschoolleerkrachten niet meer als enige verantwoordelijk zijn voor de groep waarin les wordt gegeven.
Versnippering van de verantwoordelijkheid voor de ontwikkeling van het kind heeft consequenties die tot op heden niet zijn onderzocht.

De meeste jonge kinderen ontwikkelen zich het best als zij te maken hebben met slechts enkele opvoeders. De informatie die de kinderen krijgen is eensluidend en maakt internalisatie van kennis, gewoonten en dus ook van waarden en normen niet alleen makkelijker, maar ook bestendiger.
Naarmate het kind ouder wordt breidt de sociale omgeving zich uit, maakt het kind kennis met zaken die tot dan toe onbekend waren en de jongere leert kritisch om te gaan met wat in het leven wordt geboden.
Een stabiele basis blijft hoe dan ook nodig. Nieuwe inzichten en vaardigheden hebben toetsing nodig aan een bekende bron.

Niet alle leerlingen kunnen omgaan met de wijze waarop het voortgezet gestalte heeft gekregen.
De veranderde taak en taakopvatting van docenten, de hoge eisen aan de zelfstandigheid van de leerling, roepen onzekerheid op en verminderen de aandacht voor persoonlijkheidsontwikkeling, waardoor ongewenst gedrag vaker op scholen voorkomt.
Doordat men meer werkt in kleinere groepen en meer betrokken is op het eigen leerjaar is het rolmodel van de oudere leerling weggevallen.
De media presenteren zoveel informatie, dat zelfs de lesstof in twijfel wordt getrokken.

Een jongere groeit niet meer op in een omgeving waarin duidelijk is wat er wordt verwacht. De hele discussie over waarden en normen, de vele subculturen in de jongerenwereld die tot ver binnen school doordringen, maken het moeilijker een eigen identiteit te ontwikkelen.
Berichten over geweld op school, diefstallen, instabiele arbeidsmarkt, afbrokkeling van voorzieningen voor het latere leven, roepen gevoelens van onzekerheid op.

Kortom: de school is een onderdeel van de maatschappij geworden, in plaats van een instituut waar leren en persoonlijkheidsontwikkeling centraal staan.


Anders gezegd: het concept "school" is compleet veranderd.
Van een gebouw waarbinnen de leerling werd onderwezen en op de volwassenheid werd voorbereid, is het geworden tot een ruimte waarin faciliteiten aanwezig zijn die de leerling kan benutten om te voldoen aan de eisen die door het curriculum worden gesteld.

De toenemende trent dat de leerling zelf verantwoordelijk is voor zijn eigen ontwikkeling wordt nog eens geaccentueerd door veranderingen in de maatschappij die ouders van hun taak van opvoeder afhalen.
Langere reistijden naar en van het werk bekorten de tijd die beschikbaar is voor het gezin. Ouders komen moe thuis, omdat door de verslechterde economie bezuinigingen en de voortdurende drang tot bijscholing hebben geleid tot taakverzwaring.
Ouders in de bijstand worden gedwongen te gaan werken. In Nederland wordt er vanuit gegaan dat een moeder vanaf het moment dat het kind 5 jaar wordt minder hoeft te moederen.
Het ouderschap in al zijn facetten heeft steeds minder een plaats in de samenleving. De taak in huis wordt gedevalueerd door te gaan eisen dat ouders in de bijstand 20 uur gaan werken, anders wordt de bijstand verminderd of zelfs niet uitgekeerd. Daardoor worden gezinnen die al amper kunnen rondkomen en waarvan de kinderen na school niet naar clubs kunnen omdat de financieen niet toereikend zijn, nog meer onder druk gezet. Huishouden en ouderschap zijn volledige banen, zeker nu er zoveel lesuitval is in het voortgezet onderwijs en het aanbod in het club- en buurthuiswerk zo is verschraald. Scholen klagen dat ouders steeds minder beschikbaar zijn om over hun kinderen te praten en hen te begeleiden, terwijl er meer behoefte aan contact met de ouders is.

Het trias: school, kind en ouders is compleet van inhoud veranderd.

De taak waarvoor de leerling zich geplaatst ziet is veranderd. Hij is zelf verantwoordelijk voor zijn leer- en ontwikkelingsproces en kan steeds meer kiezen op welke wijze hij zijn kennis vergaart, welke docenten hij raadpleegt, zolang als hij maar voldoende voortgang boekt en zijn eindexamen haalt.

De school is hiervoor faciliterend. Dat wil zeggen dat de mogelijkheden worden geboden, maar dat het niet noodzakelijk is een beroep te doen op de daar aanwezige docenten en materiaal.
Er is immer internet?
En via internet is er ook na schooltijd direct contact met docenten en medeleerlingen. Hierbij maakt men gebruik van email, forums, nieuwsbrieven, sites, online discussiegroepen, etc.

Hieruit voortvloeiend kan gesteld worden dat de schoolplicht, de aanwezigheidsplicht, een uitgehold begrip is geworden en niet meer van deze tijd.


Blijft onverminderd staan: de leerplicht.