Wat en wanneer?

Een Venustransitie is bijzonder, omdat het een samenspel van factoren vereist.
Om Venus voor de zon te kunnen zien, moet aan twee voorwaarden voldaan zijn:
Venus moet tussen de aarde en de zon staan (zoals de maan bij een zonneverduistering). Dat noemt men een "onderconjunctie".
En de baan van Venus moet het snijvlak tussen aarde en zon doorkruisen (transitie).


Een transitie van Venus is een zeldzaam astronomisch gebeuren.
De planeet Venus beweegt tussen de aarde en de zon in een soort elips.
In een cyclus van 243 jaren vinden 4 transities plaats.
8 jaar + 121,5 jaar + 8 jaar + 105,5 jaar = 243 jaar.


Venus transities duren 6 tot 7 uren. Er volgen er altijd twee kort op elkaar, met een tijdsverschil van precies 8 (aarde)jaren min twee dagen.


Tussen de paren zit zo'n lange tijd, dat het voor de mensen die nu leven de eerste en enige keer is dat we een of twee Venus transities beleven.

De laatste transitie-paren waren in:

VENUS

Venus is de tweede planeet in ons zonnestelsel, gezien vanaf de zon. De afstand van de zon tot Venus bedraagt 108 millioen kilometer.
Ze draait in 225 dagen om de zon (venusjaar), is ongeveer even groot als de aarde, maar weegt ongeveer 82% van het gewicht van de aarde.
Net zoals Mercurius (de eerste planeet), heeft Venus geen natuurlijke maan.
In haar baan, binnen die van de aarde om de zon,laat venus dezelfde fasen zien als de maan.
Omdat de afstand tot de aarde varieert lijkt de grootte van Venus te veranderen.

Venus is een van de mooiste hemellichamen. Niet voor niets is ze genoemd naar de Romeinse Godin van liefde en schoonheid.
Vanuit de aarde gezien kan ze helderder schijnen dan elk ander hemellichaam, behalve de zon en de maan.
gedurende de helderste tijden kan ze zelfs in het daglicht zichtbaar zijn.

De eerste berichten over Venus stammen van ongeveer 4000 jaar geleden, van de babyloniers.
Ze dachten toen nog dat ze te maken hadden met twee hemellichamen: een morgenster, die opkwam net voor de zon, en een avondster die onderging net na de zon.
De oude grieken noemden de morgenster Phosphorus en de avondster Hesperus.
De Griekse wetenschapper/filosoof Pythagoras (ongeveer 500 v.Chr.) had door dat het om een en hetzelfde hemellichaam ging.

Venus heeft een erg troebele atmosfeer met dikke wolken die het onmogelijk maken de oppervlakte te zien door een optische telescoop.
De Italiaanse astronoom Galileo Galilei was de eerste die een poging waagde venus met een telescoop te observeren.
Hij ontdekte dat venus dezelfde fases doormaakte als de maan, en hij zag dat er een schijnbaar verschil in grootte was gedurende een zich steeds repeterende cyclus.
dat bracht hem tot de overtuiging dat Venus rond de zon draaide.
Hij realiseerde zich dat de zon het centrum van de omwentelingen van de planeten was, en dat dus het model van Copernicus van het universum juist was.

De enige manieren om iets meer over de oppervlakte van Venus te weten te komen is het zenden van radargolven door de dikke atmosfeer of door een ruimteschip te laten landen.
De eerste radaronderzoekingen vonden plaats tussen 1970 en 1980 met de reuzachtige 310-meter antenne die staat in Arecibo in Puerto Rico (USA).
Later, draaiden Americaanse en Russische ruimteschepen rond de planeet en zonden informatie naar de aarde over de atmosfeer en de oppervlakte.
Een aantal Russiche ruimteschepen (Venera 11-14) landden op de oppervlakte en twee verzonden in 1975 fotos.

Venus wordt ook wel de zusterplaneet van de Aarde genoemd, omdat ze overeenkomen in grootte, massa, dichtheid en volume.
Ze ontstonden ongeveer gelijktijdig uit de zelfde Nebula.
Het was zelfs zo dat tot 1961 door veel mensen werd verondersteld dat Venus er hetzelfde uitzag als de aarde en dat er mogelijk ook leven op de planeet zou zijn.

We weten nu echter dat Venus heel anders is.
Er zijn geen oceanen. de atmosfeer bestaat voornamelijk (96%) uit carbon dioxide met amper waterdeeltjes.
Door de carbon dioxide wordt infrarode straling vastgehouden. Hierdoor is Venus nog heter dan Mercurius.
De wolken bestaan uit druppeltjes zwavelzuur.
De druk van de atmosfeer is 92 maal zo groot als op aarde op zeeniveau, en de temperatuur is rond: 482 graden Celsius. Heet genoeg dus om lood te smelten.
Het is dus heel onwaarschijnlijk dat er leven is gevormd.

De oppervlakte is een soort vulkanisch landschap. Er zijn geen rivieren of meren. Venus is kurkdroog.

Venus is zo helder aan onze hemel omdat ze meestal het dichtst bij de aarde staat. Daarbij komt dat de wolken uitstekend reflecteren.
72% van het licht dat Venus raakt wordt teruggekaatst.

GESCHIEDENIS

De afstand tussen zon en aarde heeft de mens altijd in de greep gehouden.

Aristarch an Samos (320-250 v.Chr.) schreef al over dit onderwerp en bepaalde dat de afstand tussen de zon en de aarde 19 maal de afstand tot de maan was.

Hipparchus (190-120 v.Chr) en Ptolemeus (85-165) bestudeerden de maansverduisteringen en meenden dat de afstand zon-aarde 1210 de aarddiameter was, wat neerkomt op een zonneparallax van 166''.

De parallax is de hoek die ontstaat als twee waarnemers vanaf een verschillende plaats naar eenzelfde object kijken.

De honderden jaren daarna traden weinig veranderingen in deze schattingen op. Copernicus (1473-1543) en Tycho Brahe (1546-1601) spraken over 1142 maal de aarddiameter. Dat is een zonneparralax van 180''.

Eerste voorspellingen en de transities van 1631 en 1639

Om te voorspellen wanneer Venus en Mercurius tussen de aarde en de zon voorbij komen heb je goede kennis nodig van de bewegingen van de hemellichamen.
We hebben heel veel te danken aan Johannes Kepler (1571-1630), die in 1627 een set tabellen publiceerde die hij noemde naar zijn leermeester: Rudolph II of Hapsburg (1552-1612), de keizer van Duitsland.

Na Kepler (1571-1630) ging men uit van een zonneparralax van 60''. Zijn wetten over de afstanden tussen de planeten waren erg precies, maar wel gebaseerd op onderlinge relativiteit.

Kepler voorspelde de transitie van Mercurius voor 7 november 1631 en een transitie van Venus op 7 december 1631. Hij leefde niet ang genoeg om die mee te maken.
Hij stelde ook vast dat de Transities van Venus om de 120 jaar voorkwamen.

De transitie van Mercurius op 7 november 1631 werd waargenomen in Parijs door de astronoom Pierre Gassendi (1592-1655), door Remus Quietanus in Rouffach in de Alsac, door Pater Cysatus in Innsbruck (Tirol) en in Ingolstadt (Bavaria), door een jezuit wiens naam niet bekend is.

De transitie voor Venus op 6-7 december 1631 werd gemist, omdat er een foutje zat in de tabellen van Kepler.

De jonge engelse Jeremiah Horrocks (1619-1641) voorspelde een venustransitie op zondag 4 december 1639 om 3 uur 's middags (24 november 1639 volgens de Juliaanse kalender). Dit was niet in overeenstemming met de voorspelling van Kepler die sprak van 120 tussenliggende jaren.
Jeremiah Horrocks was goed voorbereid. In Hoole (bij Preston) projecteerde hij een beeld van de zon op papier en volgde zo de transitie van venus, en zo werd voor het eerst de transitie vastgelegd en gemeten.
Zijn vriend William Crabtree (1610-1644) in Manchester was zo verbaasd door wat hij zag, dat hij vergat de afgesproken metingen te verrichten.

Edmond Halley (1656-1742) observeerde vanaf St. Helena de transitie van Mercurius op 7 november 1677 en raakte zo enthousiast dat hij een methode bedacht om de afstand van de aarde tot de zon te meten, met andere woorden hij was de eerste die op het idee kwam om de zonneparallax te berekenen aan de hand van een venustransitie.
Hij ging uit van metingen van de plaats en tijd van de stand van venus. En die metingen zouden worden verricht vanuit diverse plaatsen op de aarde.
Op zich een goede methode, maar de geografische data waren nog niet erg naukeurig, zodat er grote afwijkingen in de berekeningen zouden ontstaan.
De Franse astronoom Joseph-Nicolas Delisle (1688-1768) stelde in 1722 een andere methode voor, maar ook hij had te maken met de onnauwkeurigheid van geografische data.

De transitie van 1761

Als antwoord op de oproep van Halley waren 19 jaar na zijn dood, in 1761 meer dan 200 astronomen op meer dan 120 plaatsen bereid een bijdrage te leveren. In 1761 waren alle astronomen bereid een bijdrage te leveren. Maar er woede een oorlog die reizen lastig maakte. Niet alleen in Europa, maar ook op de oceanen en in de kolonies.
Toch was Delisle er in geslaagd overal ter wereld astronomen aan het werk te zetten en niet lang erna kon hij een kaart over de zichtbaarheid van de transitie toesturen aan honderden belangstellenden.

In Frankrijk, organiseerde de Koninklijke Academie van Wetenschappen 3 observatiecampagnes. 2 daarvan waren in landen die aan Frankrijk waren gelieerd.
César-François Cassini de Thury (1714-1784) ging naar Wenen, en Jean Chappe d'Auteroche (1728-1769) ging naar Tobolsk in Siberie op uitnodiging van Tsarina Elisabeth.
Alexandre Guy Pingré (1711-1796) ging met een schip van de Verenigde Oostindische Compagnie naar het eiland Rodriguez ten noorden van Madagascar.

Guillaume Joseph Hyacinthe Jean-Batiste Le Gentil de LaGalaisière (1725-1792) had minder geluk. Hij wilde observeren vanuit Pondichery in India, maar toen hij daar aankwam bleek de stad ingenomen te zijn door de engelsen. Hij keerde terug met zijn schip naar Mauritius en wachtte op de volgende transitie van 8 jaar later.

Joseph-Jérôme Lefrançois de Lalande (1732-1807) had het makkelijk. Hij observeerde vanuit de luxe omgeving van het Luxemburg Palijs in Parijs.

Natuurlijk zaten de engelse astronomen niet stil. Er werden twee expedities op touw gezet. Nevil Maskelyne (1732-1811) ging nasar St. Helena en had zo'n slecht weer dat hij niets zag.
Het tweede team bestaande uit: Charles Mason (1728-1786), James Bradley (1693-1762) and Jeremiah Dixon (1733-1779) hadden het plan te observeren vanuit Bencoolen op Sumatra. Maar bencoolen was bezet door de Fransen, dus weken ze uit naar Kaapstad.
Professor John Winthrop van de Harvard Universiteit was degene die het laatste stuk van de transitie observeerde. Hij was In St. John op Newfoundland.

Ook andere landen namen deel. Zo was de duitser Maximilian Hell in Wenen, Petr Wargentin uit Zweden in Stockholm, Christian Horrebow uit Denemarken in Kopenhagen, de italiaanse Eustacio Zanotti was in Bologne en de portugees De Almeida in Porto.

Nederlanders waren goed vertegenwoordigd. Johan Lulofs observeerde vanuit Leiden, Jan deMunck uit Middelburg, Dirk Klinkenberg vanuit Den Haag en Johan Maurits Mohr was naar Batavia (Jakarta) vertrokken.

In het totaal namen 120 beroepsastronomen aan de observaties deel, vanuit 62 posten. Sommige observatieposten (nl. Bencoolen, Pondichéry en Batavia) waren al genoemd in 1716 door Halley.

Ondanks alle inzet waren de resultaten teleurstellend. De meetafwijkingen waren groot, veroorzaakt door o.a. de geografische factoren die al eerder zijn genoemd.

De transitie van 1769

Toch was alles niet verloren. De tijd tot de volgende transitie werd gebruikt om de methoden te verbeteren>

In Frankrijk organiseerde Lalande de deelnemende Franse astronomen terwijl Pingré zocht voor de juiste observatieplaatsen.
Le Gentil bleef in Madagascar, ging daarna door naar Manila en tenslotte naar Pondichery waar een wolk hem het zien van de transitie onmogelijk maakte.
Een groepje verschillende mensen o.l.v. Chappe gingen naar een Spaanse missiepost die nu San José del Cabo heet, op de westkust van Mexico.
Deelnemers waren 2 spaanse astronomen: Vicente de Doz and El Salvador de Medina, onderzoeker Pauly en een horlogemaker: Dubois
Hun werk was een succes en ze bleven tot de maansversduistering van 18 juni 1769 om precies de lengte- en breedtegraad van hun waarnemingspost te kunnen bepalen.
Helaas brak er een typhus-epidemie uit. Driekwart van de bevolking stierf en van de groep bleven alleen Pauly and Noël in leven.

De derde Franse expeditie was een zeereis. Berthoud had enkele zee-meetinstrumenten ontworpen en die werden tijdens de observatie getest. De reis werd gesponsord door Pingré en Graaf deFleurieu, die de transitie observeerden vanuit Kaap François in St Domingo.

Ook in Engeland was men fanatiek bezig. James Ferguson beschreef in 1763 de naderende transitie in "The Philosophical Transactions" en twee jaar later publiceerde Thomas Hornsby een belangrijk artikel waarin hij het nut van het observeren van de transitie beschreef.

In november 1767 werd een speciaal committee van voorbereiding opgericht. Ze besloten drie teams uit te zenden.
Het eerste team bestaande uit de heren Dymond en Wales, ging naar Fort Churchill gelegen in de Hudson's Bay.
Een tweede team zou naar Vardö gaan, een klein eiland ten noorden van het Scandinavisch schiereiland. Zij werden getrained door Pater Maximilan Hell en begeleid door de Deense astronoom C.Horrebow en een jonge botanist: Borgrewing.
Thomas Hornsby stelde voor het derde team te sturen naar de Zuidzee eilanden. Omdat deze expeditie ook tot doel had het verkennen van de Zuidzee werd een jonge onbekende luitenant meegestuurd: James Cook.
Twee jaar daarvoor had Samuel Wallis een eiland ontdekt: Tahiti, een prima observatieplaats voor Charles Green en James Cook.

Naast al deze heren togen twee anderen op weg. Bayley naar de Noordkaap en Dixon naar Noorse Hammerfest.

Winthrop, in 1761 de enige Amerikaanse observator bracht de organisatie op gang van 90 observatieposten in de Britse kolonies in Amerika.

Tsarina Catherina II was dermate geinteresseerd dat ze de Keizerlijke Academie van Rusland motiveerde tot het uitnodigen van een groot aantal buitenlandse astronomen.
Onder hen de Duitse Jezuit C. Mayer, de Zwitsers Mallet en Pictet en J. Lexell uit Zweden. Ook de beroemde mathematicus Leonard Euler bevond zich onder hen.
Over heel Rusland waren observatieposten te vinden.

Dat er grote verschuivingen plaatsvonden in wetenschappelijke kringen bleek uit de bijdragen van de diverse landen.
De meeste observaties werden gedaan door engelsen (daarvoor waren ze derde): 69 verschillende observaties in 1769.
Daarentegen bracht Frankrijk 34 observaties in, waardoor de Franse overheersing in Europese wetenschappelijke kringen wegviel.

In het totaal werd vanuit 77 posten geobserveerd door 151 beroeps teams.
Belangrijk was de toename in meetinstrumenten. Zo waren er inmiddels 27 achromatische refractoren beschikbaar. (Slechts 3 in 1761). Toch was men niet in staat de waarden waarnaar men zocht (o.a. van de zonneparallax) definitioef vast te stellen, al werden de meetafwijkingen wel veel kleiner.
Ook deze keer waren doden te betreuren, o.a. in Chappe's team in Mexico en op het schip van Captain Cook.

De transitie van 1874

In 1874 was de techniek ver vooruitgegaan. Zo was het mogelijk observaties fotografisch vast te leggen. Er waren betere klokken en de geografische kennis was een stuk verbeterd.

Observaties waren mogelijk vanuit China (Bejing), Japan (Nagasaki), Noord-Oost Azie and Australie.

Sir George Airy was inmiddels aangesteld als Koninklijke astronoom. Hij organiseerde 5 expedities naar 8 verschillende observatieposten. Te weten: in Alexandrie (Egypte), op Rodrigues Eiland, in Christchurch (Nieuw Zeeland),2 op de Kerguelen eilanden, 1 in Port Christmas op Observatory Bay en in Port Palliser en te Honolulu, Owhyhee en Atoui (Hawaii)

Lord Lindsay maakte een privereis naar Mauritius.

Uiteraard was ook dit keer in Rusland gelegenheid tot observatie. 24 stations waren te vinden in een baan tussen de Japanse zee en het Zwarte Meer.

Frankrijk organiseerde 6 expedities. 3 op het Noordelijk halfrond: in Bejing in China geleid door Fleuriais, in Japan onder leiding van J. Janssen en F. Tisserand, en in Saigon in Indo-China geleid door Héraud. Daarnaast zonden de Fransen drie teams uit naar het zuidelijk halfrond: Bouquet of Grye ging met zijn team naar Campbell Island, Commandant Mouchez naar St Paul Island, en het team van André ging naar Nouméa in New Caledonia.
Vooral Janssen stond in de belangstelling omdat hij een soort "photographische revolver" had uitgevonden die 48 maal een ronde plaat kon belichten.

Daarnaast werden nog drie andere reizen ondernomen: 2 duitste, naar Mauritius en de Kerguelen islands (Betsy Bay) en een Amerikaanse groep ging ook naar de Kerguelen islands.

De transitie van 1882

In 1882 was de transitie te zien vanaf Zuid Amerika.
Frankrijk was vertegenwoordigd door 10 teams: in Haiti (Callandreau), in Mexico (Bouquet of Grye), op Martinique (Tisserand, Bigourdan, Puiseux), in Florida (Colonel Perrier), 1 in Santa Cruz in Patagonia (CommanderFleuriais), in Chili (Luitenant van Bernardières), in Chubut (Hatt), op de Rio-Negro (Perrotin, de directeur van observatorium van Nice), op Kaap Hoorn (Luitenant Courcelle-Seneuil) en te Bragado (Luitenant Perrin).

"The Naval Observatory at Washington D.C." vaardigde 8 teams af, die een positie innamen verspreid over de wereld.

De meeste reizen beperkten zich niet tot de transitie van Venus.
Zo gingen de Duitsers in 1882 naar Royal Bay in het kader van het eerste Internationale Geophysische jaar. En richtten de Fransen een station in te Orange Bay, dicht bij Kaap Hoorn.
Op dezelfde dag constateerden beide stations een vreemde verandering in de getijden. Later bleek dat het ging om een vloedgolf foe was veroorzaakt door een uitbarsting van de vulkaan Krakatau in Indonesie.

Op basis van de laatste twee transities was Newcomb in staat de waarde van de zonneparallax te meten met een nauwkeurigheid van een honderdste van een seconde van een cirkel. Ook via andere methoden kon men inmiddels de zonneparallax bepalen.
Toch waren preciese metingen pas mogelijk door gebruik van radar. De data van Newcomb werden toen bevestigd.

VENUSTRANSITIES EN BEWUSTZIJN

Een transitie van Venus ging altijd vooraf aan grote doorbraken in het bewustzijn van de mensen. In vele culturen wordt aan een venustransitie een bijzondere betekenis toegekend.

Zo voorspelt Sri Kalki Bhagavan,de man die de Verlichting predikt, zal de transitie van 2004 het beginpunt zijn van "De Gouden Tijd". Een proces dat duurt tot de volgende transitie van Venus, in 2012.

Momenteel gaat de meeste belangstelling uit naar de kalender van de Mayas. Deze kalender is altijd heel nauwkeurig geweest.
We zouden ons nu bevinden in een tijd van intuitieve communicatie.

Maar laten we eerst eens terugkijken in de geschiedenis om te zien welke grote veranderingen met Venustransities gepaard gingen.

In 1518 kondigde Magellaan/del Cano de eerste reis rond de aarde aan, die in 1519 van start ging.
Het wereldbeeld dat de aarde plat was, was niet meer houdbaar. Het was duidelijk: de aarde was rond.
De invloed op het denken van de mensen was enorm. Men voelde zich veel meer met de aarde en elkaar verbonden. Het was de eerste stap in de ontwikkeling van mondiaal denken.

Het volgende paar transities viel samen met de oprichting van de eerste nationale postbezorgingsdiensten. Dat was in 1624 in Denemarken en in 1636 in Zweden.
Dus ook deze keer was er een verband met communicatie.
De mensen waren in staat met elkaar te communiceren over lange afstanden.

Er is veel informatie over de transitie van 1761, omdat de astronomen zich goed hadden kunnen voorbereiden.
Ze wilden de transitie gebruiken om de afstand tussen de aarde en de zon te berekenen. Dat kon echter alleen als astronomen uit alle landen zouden samenwerken.
En dat gebeurde ook. Astronomen observeerden en noteerden wat er gebeurde in 77 plaatsen over heel de wereld.
Dit was het allereerste grote internationale wetenschappelijke project.
Wetenschappers voelden zich verenigd en werkten samen. Waardoor de mensen op heel de wereld zich verbonden voelden.

Ook de transitie van 1874 ging gepaard met een grote stap.
De "World Post Union" werd opgericht en de aanleg van de Atlantische telegraafkabel werd afgerond, waardoor de communicatie tussen volkeren en werelddelen weer werd verbeterd.

Maar dat was niet de enige. Het was ook in 1874 dat Bell voor het eerst een idee kreeg: de telefoon. Twee jaar later kreeg hij er een patent voor.

Het werd door deze ontwikkelingen mogelijk op een vrij eenvoudige en snelle manier direct te communiceren.
Sterker nog, het huidige internet had zonder deze ontwikkelingen nooit bestaan.

In 1882 vond weer wereldwijde observatie en verslaglegging plaats. Er zijn van de ongeveer 1700 fotografische platen nog 11 platen over van dit gebeuren.

Deze ontwikkelingen tot een groter mondiaal bewustzijn en contact tussen mensen die telkens een grote vlucht namen tijdens de transities, maken ons nieuwsgierig naar de transitie van 8 juni.
Extra nieuwsgierig, als we kijken naar het niveau van communicatie dat al is bereikt.
En niet te vergeten: door de toegankelijkheid van de media weet vrijwel iedereen dat er een transitie van Venus op komst is.

Men gaat ervan uit dat de nieuwe stap die gemaakt zal worden zal leiden tot een nog beter mondiaal contact, maar het is de vraag of dat zal zijn op een gebied dat wordt ondersteund door de technologie.

De voorspellingen van de Mayas geven een interessante richting aan.

De kalender van de Mayas staat bekend vanwege de vele nauwkeurige voorspellingen.
We bevinden ons nu in een tijd, waarin de rechter hersenhelft centraal staat en de intuitieve vermogens die daardoor worden gemedieerd.
Dat geeft aanleiding tot de gedachte dat de Venus transitie de overgang markeert naar een tijd waarin communicatie van mentale aard is.
Natuurlijk is het zo dat er al vormen van mentale communicatie bestaan. Iedereen heeft wel eens aan iemand gedacht en op precies dat moment ging de telefoon en belde die persoon.
Interessant is dat de laatste maanden het aantal synchroniciteiten aanzienlijk is toegenomen. Dat zou echter slechts een aanloop zijn tot grote veranderingen.
Men vermoed dat er veel grotere en vergaandere synchroniciteiten zullen optreden en dat het bewustzijn betreffende deze en andere intuitieve communicatie zal toenemen.
Meer mensen dan ooit zouden het gevoel krijgen voor een keuze te komen staan: doorgaan als individueel of je meer richten op harmonie met anderen, op leven in vrede op deze aarde.
Door deze vorm van communicatie zal er een groot harmoniserend effect optreden op mondiaal gebied.

Men spreekt van Gaia harmonica.

Het volledige beleven hiervan zou de Verlichting zijn.

5 januari 1999 was volgens de kalender van de Mayas het begin van een periode van grote veranderingen. Onder hen die daar kennis van dragen is een groep die zegt dat zij amper veranderingen hebben waargenomen.

Wel is het zo, dat de laatste jaren steeds meer kinderen niet meer in staat zijn stilletjes in de klas te zitten om hun schoollesjes te consumeren. Meer dan ooit zijn er kinderen die niet kunnen aarden in de huidige schoolsystemen. Steeds meer ouders halen hun kinderen van huis on thuisonderwijs te geven.
Dat wil zeggen dat het onderwijs meer is afgestemd op het individuele kind, meer gemotiveerd wordt door intuitie dan het oude onderwijs dat was gebaseerd op een vaste hoeveelheid leerstof die voor alle kinderen gelijk was.
Maar misschien hebben anderen gelijk en is het zo dat een Venustransitie nodig is om de veranderingen zichtbaar te maken. Misschien is het zelfs zo dat het door een transitie geactiveerd moet worden.


Dieper ingaand op de betekenis van de Mayaanse kalender zien we dat een grote stap in de ontwikkeling van een mondiaal bewustzijn elke keer samenviel met de katuns (perioden van 20x360 dagen= 19.7 jaren) van de Mayaanse kalender waarin venustransities optraden. (De Mayaanse kalender (Mayan Long Count) zelf werd "the Birth of Venus." genoemd.)
Over heel de wereld zijn momenteel mensen die het belang van een harmonieuse aarde erkennen en aannemen dat deze te realiseren is doorgezamenlijke inzet van velen, bijvoorbeeld door een gelijktijdige meditatie.
Meditatie is een vorm van samenzijn die taal en plaats overstijgt.
Om zich te voegen naar de energieen die volgens de Mayaanse kalender nu de hoofdtoon voeren, dienst men zich open te stellen. Volgens de Mayas zal het resoneren van de rechter hersenhelft met de Oostelijke hemisfeer de nieuwe ontwikkelingen medieren.
Geschikt is een meditatie in alpha staat met gesloten ogen. Visualiseer Licht, Cosmische Intelligentie binnenkomend in de rechter hersenhelft, stromend voor een korte tijd naar de linkerhersenhelft gedurende de transitie en dan weer naar het beginpunt, als in een hoepelvorm.
Dit bemogelijkt het binnentreden in een nieuw veld van telepatisch contact, die uiteindelijk zal leiden tot een open en eerlijke wereld. De liefde die er tussen mensen is zal weer duidelijk zichtbaar worden en mensen zullen zich meer dan ooit inzetten om echte vrede te creeeren.

vt-2004 programma

Een internationaal samenwerkingsverband geeft informatie, roept iedereen op tot deelname, geeft tips, etc etc.
Er is ook een tekenwedstrijd.

vt-2004 programma:
http://www.vt-2004.org

Nederlandse deelnemers:

Museum Sterrenwacht Sonnenborgh
http://www.venusvoordezon.nl/

Volkssterrenwacht Bussloo
http://www.volkssterrenwachtbussloo.nl/

eXplorion - Heerlen
http://www.explorion.nl/

Cosmos Observatory - Lattrop
http://www.e-cosmos.nl/cms/news.php

The University of Groningen (RUG)
http://www.rug.nl/lustrum/wetenschap/venusovergang

Planetron - Dwingeloo
http://www.planetron.nl

LINKS

http://home.hetnet.nl/~smvanroode/venustransit/

http://www.lehrer-online.de/dyn/9.asp?url=397361.htm

http://www.venus-transit.de/distance/index.html

heel uitgebreid:
http://www.venus-transit.de/index1.html

Stel hier je tijd en plaats in en zie waar je de schaduw van Venus kunt zien:
http://www.venus-transit.de/TransitObserver/index1.html

http://www.astrologie.ws/zonven.htm

http://www.venustransit.de/lexikon.htm
www.sterrenkids.nl
webcam: http://www.vt-2004.org/central

Links van de NASA:
http://nssdc.gsfc.nasa.gov/planetary/planets/venuspage.html

The nine planets
http://www.nineplanets.org/

Fasen van Venus zonneparallax
http://home.hetnet.nl/~smvanroode/venustransit/parallax.html

Meer over de kalender van de Mayas
http://www.calleman.com/EngPages/main.htm
http://www.calleman.com/EngPages/Articles/thirteen_heavens.htm

http://www.experiencefestival.com/topic/articles/article/2033

Informatie over de wereldmeditatie etc.
http://www.onenesscelebration.com
info@onenesscelebration.com

TV

Script: Dynamic Drive

Niets van deze site mag worden vermenigvuldigd, gecopieerd, overgenomen of op andere wijze van deze site afgehaald worden zonder uitdrukkelijke schriftelijke toestemming van de webmaster.